Po stronie polskiej, w początkowej fazie walk brało udział 18 batalionów piechoty, w końcowej - 42. Stopniowo napływały też jednostki artylerii i broni pancernej. Straty własne wynosiły: 1780 żołnierzy poległych, 2767 rannych, 1055 zaginionych, 113 chorych i ewakuowanych do szpitali, razem 5715 osób. Straty poniesione w walkach tzw.: pozycję ryglową/polową Wału Pomorskiego, w późniejszym etapie walk /od 10 do 20 lutego/ wyrażały się liczbami: 1350 poległych, 3138 rannych, 902 zaginionych, 236 chorych i ewakuowanych, w sumie 5626 żołnierzy.

O wielkości wysiłku bojowego świadczą również straty poniesione przez nieprzyjaciela. Oblicza się je na 8000 zabitych. Rubież umocnień stałych, składających się z węzłów oporu z betonowymi schronami bojowymi, uzupełniona transzejami i rowami łączącymi system zapór inżynieryjnych, które w połączeniu z przeszkodami naturalnymi stanowiły nowoczesną linię obronną wschodniego systemu umocnień Niemiec hitlerowskich. Budowę Wału Pomorskiego zaplanowano jeszcze przed dojściem Hitlera do władzy. Podstawową rozbudowę prowadzono w kilku etapach w latach 1934-1945. Swoistą ciekawostką z ostatniego okresu rozbudowy była sieć schronów betonowych o 1-osobowej załodze, rozmieszczona w okolicy Sepniewa.

Treść nagrobka:

Rodzaj obiektu:
Płaskorzeźba wykonana w brązie o wymiarach 116x65cm.

Data upamiętnienia:
31.02.1995

Lokalizacja i opis miejsca:
ul.Czerkaska 2 (róg ul.Czerkaskiej, Muzeum Tradycji POW)